The structural relationships of parenting styles, attacment dimensions, loneliness and hope

---

Tezin Türü: Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Eğitim Bilimleri Bölümü, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2013

Tezin Dili: İngilizce

Öğrenci: AYLİN DEMİRLİ

Danışman: AYHAN GÜRBÜZ DEMİR

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Bu araştırmada, üniversite öğrencilerinde algılanan anababa tutumlarının bağlanma boyutları ve yalnızlık düzeyi ile beraber umut düzeyinde ne ölçüde etkili olduğunu nedensel bir model kullanılarak incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi?nden tabakalı seçkisiz örnekleme yöntemi ile seçilmiş 550 (378 kız ve 172 erkek) lisans öğrencisi oluşturmuştur. Veri toplama için Demografik Bilgi Formu, Çocuk Yetiştirme Stilleri Ölçeği, Yakın İlişki Yaşantıları Envanteri, UCLA Yalnızlık Ölçeği, Genel Umut Ölçeği ve Durumluk Umut Ölçeği kullanılmıştır. Tüm bu ölçme araçlarının geçerlik ve güvenirlik analizleri mevcut örneklemden elde edilen verilerle incelenmiştir. Verilerin analizinde nedensel modeli test etmek üzere yapısal eşitlik modellemesi analizi kullanılmıştır. Sonuçlar yapısal eşitlik model analizi yöntemi ile elde edilmiş, yanızlığın, durumluk umut amaca güdülenme (agentic thinking) ve amaca ulaşma yolları (pahway thinking) boyutları ile genel umudun amaca güdülenme (agentic thinking) ve amaca ulaşma yolları (pathway thinking) boyutlarını negatif yönde yordadığını ortaya koymuştur. Yalnızlık ise kaçınma ve kaygılı bağlanma boyutları tarafından pozitif olarak yordanmıştır. Kaygılı bağlanma, annenin çocuk yetiştirme stili sevgi boyutu tarafından yordanırken, kaçınan bağlanma sadece baba çocuk yetiştirme stili kontrol/denetim boyutu tarafından çok zayıf bir biçimde yordanmıştır. Tüm bulgular umut çerçevesinde tartışılmıştır.