Representations of familial transgressions and moral injury in the novels of Daniel Defoe

---

Tezin Türü: Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İNGİLİZ EDEBİYATI ANABİLİM DALI, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2022

Tezin Dili: İngilizce

Öğrenci: FAHİME SERHATTI

Danışman: MARGARET JEANNE M. SÖNMEZ

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Daniel Defoe'nun kaleme aldığı romanlar, uzun yıllar boyunca on sekizinci yüzyılın din ahlakı romanları olarak incelenmiştir. Geleneksel çalışmalar, bu romanları günah hikâyeleri olarak görmekte ve anlatıcıların, günahları nedeniyle cezalandırıldıktan sonra tövbe edip fiziksel ve ruhsal kurtuluşa ulaşmak için izledikleri yolları araştırmaktadır. Bu araştırmalardan farklı olarak, bu tez, Defoenun yedi romanına ailevi yükümlülüklere ilişkin ihlal eylemlerinin geriye dönük birinci şahıs incelemesi olarak bakmak ve anlatıdaki zamansal ve üslupsal teknikler aracılığıyla kurgusal ahlaki yaralanmanın inşasını analiz etmek için edebî travma araştırmalarına yeni bir teorik çerçeve kullanır. Bu tez, Defoenun seçilmiş romanlarındaki temalar olarak evlat, ebeveyn ve evlilik ihlalleri ve bunların sonuçlarını araştırmak için Pedersonun ahlaki zarar modelini kullanmaktadır. Bu araştırmayı üç temel argüman yönlendirmektedir. İlk olarak, ahlaki zarar temasının kurmaca anlatıların kurgusunda sıklıkla ortaya çıktığını veya dar bir biçimde tanımlanmış travma kurgusu ile sınırlı olmadığını iddia ediyor. İkinci olarak, romanların analizi, her ihlal eyleminin bir ahlaki zarar hissi yaratmadığınını çünkü kişisel ahlaki değerlerin ve bu değerleri ihlal edenlerin bu eylemleri bağlamsallaştırma yeteneklerinin ahlaki zararın oluşmasında önemli rol oynadığı vurgulanmaktadır. Son olarak, edebi bir metnin temasının (örneğin Defoe'nun yinelenen ihlaller ve ahlaki zarar yaralanma teması) o metnin biçimi ve üslubu etkileyebilir (burada zamansal çarpıtmalar söz konusu olduğunda, genellikle belirli edebi mecazlarla desteklenir). Tematik ve metinsel analizinin bir sonucu olarak, bu tez, Defoenun romanlarında, anlatıcı-kahramanların utanç ve suçluluk duygusunu ve söz konusu duygularla başa çıkma yollarını temsil etmek adına zamansal yapıları doğrudan veya dolaylı olarak ustaca manipüle ettiğini savunmaktadır.